۲ سال پیش

» لوپوس چگونه تشخیص داده می شود؟

بیماری لوپوس: علائم، علل، تشخیص و موارد دیگر

لوپوس یک بیماری خودایمنی مزمن است که میتواند به هر قسمت از بدن مانند پوست، مفاصل، کلیه ها، قلب، عروق خونی و غشاهای مخاطی آسیب برساند. این به عنوان یک وضعیت خود ایمنی در نظر گرفته می شود زیرا سیستم ایمنی فرد آنتی بادی هایی ایجاد می کند که به بافت های بدن خود حمله می کند و باعث التهاب و آسیب می شود. این علائم و نشانه ها معمولاً بیش از شش هفته و در طول زندگی فرد باقی می مانند. علائم و نشانه های لوپوس ممکن است در طول زمان تغییر کند و با بسیاری از اختلالات دیگر همپوشانی داشته باشد. هیچ آزمایشی نمی تواند لوپوس را تشخیص دهد. ترکیبی از آزمایش خون و ادرار، علائم و نشانه ها و یافته های معاینه فیزیکی منجر به تشخیص می شود. لوپوس یکی از ناشناخته‌ترین بیماری‌های مهم آمریکاست. در حالی که لوپوس در سراسر جهان گسترده است، آگاهی و دانش دقیق در مورد آن کم است. بیش از 90 درصد مبتلایان به آن را زنان جوان بین 15 تا 44 سال تشکیل می دهند.

علل لوپوس در اثر تعامل پیچیده ای از ژن ها، هورمون ها و عوامل محیطی ایجاد می شود. به نظر می رسد افرادی که تمایل ژنتیکی برای لوپوس دارند، ممکن است در تماس با یک عامل محرک از محیط به این بیماری مبتلا شوند.

مطلب مرتبط دتاکس واتر چیست؟ معرفی انواع دتاکس واتر و خواص هر کدام

اگرچه اکثر موارد لوپوس با منشأ ناشناخته در نظر گرفته می شوند، برخی از علل به خوبی منتشر شده عبارتند از:

نور خورشید (قرار گرفتن در معرض خورشید ممکن است باعث ایجاد واکنش داخلی بدن شود.)

عفونت ها (داشتن عفونت می تواند منجر به افزایش شعله ور شود یا باعث عود احتمالی علائم شود.)

داروها (لوپوس را می توان با داروهای خاصی مانند هیدرالازین و متیل دوپا (ضد فشار خون)، ایزونیازید (ضد سل) و فنی توئین (ضد صرع) تحریک کرد. با این حال، علائم پس از قطع داروی مزاحم برطرف می شوند.)

علائم لوپوس روی هر فردی متفاوت است، اما علائم و نشانه‌های خاصی شایع هستند. برخی از رایج ترینآنها موارد زیر است:

مفاصل دردناک یا متورم (آرتریت)

تب بی دلیل

خستگی مفرط

بثورات مالاریا یا بثورات پروانه ای روی بینی/ گونه ها

حساسیت به نور (حساسیت پوست به آفتاب)

سردرد

درد قفسه سینه

سرگیجه

ریزش مو

کم خونی (کاهش گلبول های قرمز خون)

نوک انگشتان بنفش/رنگ پریده از سرما یا استرس

زخمهای دهان

پروتئینوری (پروتئین در ادرار)

تشخیص از آنجایی که لوپوس می تواند علائم مختلفی را در افراد مختلف ایجاد کند، ممکن است مدتی طول بکشد تا پزشک واقعاً تشخیص دهد. اغلب پزشک می گوید که ممکن است لوپوس وجود داشته باشد، اما علائم فعلی برای نشان دادن یک تشخیص قطعی کافی نیستند. آنها عمدتا بر اساس علائم و یافته های فرد در طی یک معاینه فیزیکی دقیق مشکوک به لوپوس هستند.

در زیر مجموعه ای از معیارهای تعریف شده است که توسط پزشکان برای تشخیص لوپوس استفاده شده است که 4 مورد از آنها لازم است:

بثورات قرمز و پروانه ای شکل روی صورت که گونه ها را درگیر می کند یا سایر بثورات مشخصه لوپوس

راش مشخصه لوپوس دیسکوئید

ریزش مو بدون ایجاد اسکار

زخم های دهان یا بینی

التهاب مفاصل (آرتریت) یا حساسیت و سفتی مفاصل در صبح

مایع اطراف ریه ها (افیوژن پلورال)، قلب (افیوژن پریکارد)، یا سایر اندام ها (سروزیت)

اختلال عملکرد کلیه

اختلال عملکرد اعصاب یا مغز

تعداد کم گلبول های قرمز ناشی از تخریب گلبول های قرمز خون (به نام کم خونی همولیتیک)

تعداد کم گلبول های سفید خون (WBC)

تعداد پلاکت کم

مطلب مرتبط تفاوت بین چربی های امگا 3 و چربی های امگا 6 چیست؟

نتایج مثبت آزمایش خون برای آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA)

نتایج مثبت آزمایش خون برای آنتی بادی های DNA دو رشته ای (dsDNA)

نتایج مثبت آزمایش خون برای آنتی بادی های آنتی ژن اسمیت (Anti-Smith Ag)

نتایج مثبت آزمایش خون برای آنتی بادی های آنتی فسفولیپید

سطح پایین پروتئین های مکمل در خون

شواهد وجود آنتی بادی علیه گلبول های قرمز با آزمایش مستقیم کومبز

رادیوگرافی قفسه سینه و سی تی اسکن به ارزیابی مایع اطراف قلب یا ریه ها کمک می کند. بیوپسی کلیه، در صورت نیاز، درمان انواع آسیب هایی را که ممکن است رخ دهد تعیین می کند. تشخیص زودهنگام و درمان کلیدی برای نتیجه بهتر سلامت است و معمولاً می تواند پیشرفت و شدت بیماری را کاهش دهد.

درمان لوپوس بستگی به این دارد که کدام اندامها تحت تاثیر قرار گرفته اند و این اندامها چقدر ملتهب هستند.هدف از درمان کاهش فعالیت لوپوس است،یعنی کاهش التهاب، که به نوبه خود باید از آسیب جلوگیری کند. در حالی که هیچ درمانی برای لوپوس وجود ندارد، تشخیص و درمان به موقع می تواند به مدیریت علائم و کاهش احتمال آسیب دائمی به اندام ها یا بافت ها کمک کند.از آنجایی که لوپوس برای هر فردی متفاوت است، درمان ها و داروها بر اساس نیازهای فردی تجویز می شوند.

اگر لوپوس خیلی فعال نباشد (لوپوس خفیف)، ممکن است نیازی به درمان فشرده نباشد. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن و ناپروکسن اغلب میتوانند درد، تورم و تب مفاصل را تسکین دهند. برخی از عوارض جانبی این گونه داروها، خونریزی گوارشی، زخم معده و سوزش سر دل است. داروهای ضد مالاریا مانند هیدروکسی کلروکین یا کلروکین به تسکین علائم پوست و مفاصل و کاهش دفعات شعله‌ور شدن کمک می‌کنند.

این عوارض جانبی شامل تهوع، استفراغ، سردرد و بثورات پوستی است. از لوسیون های ضد آفتاب (با فاکتور محافظت در برابر آفتاب حداقل 30) مخصوصاً برای افرادی که جوش دارند استفاده شود. نشان داده شده که کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون و متیل پردنیزولون در کاهش علائم لوپوس اثربخشی زیادی دارند اما با دوزهای بالاتر و دوره های طولانی تر مانند عوارض جانبی مانند دیابت، فشار خون بالا، پوکی استخوان و افزایش وزن.