وبلاگ سلامت جسم و روان
» چگونه می‌توان اعصاب آسیب‌دیده را به روش طبیعی ترمیم کرد؟
آیا آسیب عصبی قابل ترمیم است؟ توضیحاتی درباره زمان بهبودی
برخی از آسیب‌های عصبی بهبود می‌یابند. برخی دیگر نه. نتیجه بستگی به نوع عصب آسیب‌دیده، مدت زمان آسیب و علت آن دارد. اعصاب محیطی، آن‌هایی که در دست‌ها، پاها و اندام‌های شما هستند، بازسازی می‌شوند. آسیب سیستم عصبی مرکزی، در مغز یا نخاع، به مراتب دشوارتر است.
تشخیص زودهنگام همه چیز را تغییر می‌دهد. اعصاب به آرامی، تقریباً ۱ میلی‌متر در روز، بهبود می‌یابند. ماه‌ها یا سال‌ها انتظار قبل از پرداختن به علت، احتمال بهبودی کامل را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. به همین دلیل است که استفاده زودهنگام از رویکردهای مدیریت درد مداخله‌ای می‌تواند در موارد خاص، به ویژه هنگامی که فشرده‌سازی ساختاری یا چرخه‌های درد مزمن درگیر هستند، اهمیت داشته باشد.
چقدر طول می‌کشد تا عصب آسیب‌دیده بهبود یابد؟
آسیب عصبی جزئی در عرض چند هفته بهبود می‌یابد. آسیب متوسط ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد. آسیب‌های شدید عصبی ۱ تا ۳ سال و گاهی بیشتر طول می‌کشد. سرعت بهبودی به طول عصب و مسافتی که سیگنال‌ها باید برای رسیدن به ناحیه آسیب‌دیده طی کنند بستگی دارد. اعصاب بلندتر، مانند اعصابی که به پاها می‌رسند، کندتر بهبود می‌یابند.
مطلب مرتبط
نوشیدنی‌های مفید برای هضم غذا و رفع نفخ: راهنمای جامعمرحله اول آسیب عصبی چیست؟
مرحله اول، تغییر حسی است. قبل از بروز درد، اکثر افراد متوجه سوزن سوزن شدن، بی‌حسی خفیف یا احساس "سوزن سوزن شدن" می‌شوند، معمولاً در دست‌ها یا پاها. این نشان می‌دهد که لایه محافظ بیرونی عصب تحریک شده است اما خود فیبر عصبی هنوز سالم است. این ساده‌ترین مرحله برای درمان است.
چهار علت شایع آسیب عصبی چیست؟
چهار علت شایع عبارتند از دیابت، آسیب فیزیکی، عفونت‌ها و بیماری‌های خودایمنی. دیابت تقریباً 30٪ از کل موارد نوروپاتی محیطی را در سطح جهان تشکیل می‌دهد. فشردگی فیزیکی ناشی از آسیب‌هایی مانند فتق دیسک در رتبه دوم قرار دارد. عفونت‌هایی مانند زونا و بیماری لایم مستقیماً به رشته‌های عصبی آسیب می‌رسانند. بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس از طریق پاسخ‌های ایمنی نادرست به اعصاب حمله می‌کنند.
چه بیماری‌هایی باعث آسیب عصبی می‌شوند؟
دیابت (نوروپاتی دیابتی)
زونا (نورالژی پس از هرپس)
بیماری لایم
لوپوس
روماتیسم مفصلی
سندرم گیلن باره
اسکلروز چندگانه
بیماری شارکو-ماری-توث (ارثی)
کم‌کاری تیروئید
بیماری مزمن کلیه
کم‌کاری تیروئید، به عنوان یک علت آسیب عصبی، اغلب نادیده گرفته می‌شود. کم‌کاری تیروئید باعث تجمع مایعات می‌شود که اعصاب را فشرده می‌کند و علائمی مشابه نوروپاتی استاندارد ایجاد می‌کند.
نوروپاتی معمولاً از چه سنی شروع می‌شود؟
نوروپاتی معمولاً بعد از ۵۵ سالگی شروع می‌شود. اما نوروپاتی دیابتی زودتر ظاهر می‌شود، گاهی اوقات در افرادی که در دهه ۳۰ و ۴۰ زندگی خود هستند و قند خونشان به خوبی مدیریت نمی‌شود. نوروپاتی ارثی، مانند بیماری شارکو-ماری-توث، در دوران کودکی ظاهر می‌شود. سن تنها عامل نیست. مدت زمان بیماری زمینه‌ای اهمیت بیشتری دارد.
چه چیزی را می‌توان با آسیب عصبی اشتباه گرفت؟
چندین بیماری آسیب عصبی را به طور دقیق تقلید می‌کنند:
بیماری شریان محیطی (کاهش جریان خون که باعث درد و بی‌حسی پا می‌شود)
بیماری رینود (بی‌حسی انگشتان در اثر سرما)
کمبود ویتامین B12 (سوزن سوزن شدن، ضعف، مشکلات تعادل)
فیبرومیالژیا (درد گسترده بدون آسیب عصبی)
سندرم تونل تارسال (اغلب به اشتباه نوروپاتی دیابتی تشخیص داده می‌شود)
کمبود ویتامین B12 شایع‌ترین موردی است که نادیده گرفته می‌شود. این کمبود علائم نوروپاتی را ایجاد می‌کند و اگر زود تشخیص داده شود، با مصرف مکمل به طور کامل بهبود می‌یابد.
چگونه متوجه شویم که آسیب عصبی دائمی داریم؟
آسیب دائمی زمانی محتمل است که علائم بیش از ۲ سال بدون بهبود وجود داشته باشند، زمانی که عصب هیچ فعالیت الکتریکی در آزمایش نشان ندهد، یا زمانی که علت همچنان کنترل نشده باقی بماند. از دست دادن رفلکس‌ها و تحلیل رفتن عضلات در ناحیه آسیب‌دیده نشانه‌های محکمی هستند که عصب دیگر کار نمی‌کند.
چه آزمایش‌هایی برای آسیب عصبی انجام می‌شود؟
الکترومیوگرافی (EMG): فعالیت الکتریکی عضلات را اندازه‌گیری می‌کند
مطالعه هدایت عصبی (NCS): بررسی می‌کند که سیگنال‌ها با چه سرعتی از طریق اعصاب حرکت می‌کنند.
بیوپسی پوست: تراکم فیبر عصبی کوچک را شمارش می‌کند
آزمایش خون: بررسی ویتامین B12، قند خون، تیروئید و عملکرد کلیه
ام آر آی: فشردگی عصب ناشی از دیسک یا تومور را مشخص می‌کند.
NCS و EMG با هم دقیق‌ترین ترکیب برای تشخیص و درجه‌بندی شدت نوروپاتی محیطی هستند.
وقتی آسیب عصبی در حال ترمیم است، چه احساسی دارید؟
آسیب عصبی در حال التیام، احساسات ناخوشایندی ایجاد می‌کند. اکثر افراد افزایش سوزن سوزن شدن، احساس شوک الکتریکی کوتاه مدت و احساس "خزیدن" زیر پوست را توصیف می‌کنند. این طبیعی است. این بدان معناست که عصب در حال ارسال سیگنال‌های جدید است زیرا دوباره رشد می‌کند. درد در طول بهبودی اغلب با بی‌حسی اولیه متفاوت است، تیزتر و متناوب‌تر.
نشانه‌های بهبود آسیب عصبی چیست؟
سوزن سوزن شدنی که به جای ثابت ماندن در یک نقطه، حرکت می‌کند
بازگشت تدریجی حس در نواحی که قبلاً بی‌حس بوده‌اند
کاهش شدت درد سوزشی
بهبود تعادل یا قدرت گرفتن اجسام
دمای پوست در اندام‌های آسیب‌دیده بالاتر است
ترتیب بهبودی معمولاً به این صورت است: ابتدا درد کاهش می‌یابد، سپس حس برمی‌گردد، و در نهایت قدرت بهبود می‌یابد.
چند سال طول می‌کشد تا عصب‌ها بهبود یابند؟
اعصاب با سرعت ۱ تا ۲ میلی‌متر در روز بازسازی می‌شوند. عصبی که در زانو آسیب دیده و باید به پا برسد، مسافتی تقریباً ۴۰۰ میلی‌متری، نزدیک به یک سال طول می‌کشد تا شکاف را پر کند و ماه‌های بیشتری طول می‌کشد تا عملکرد آن به طور کامل بازیابی شود. موارد شدید معمولاً ۲ تا ۴ سال طول می‌کشد.
پزشکان برای آسیب عصبی چه می‌کنند؟
پزشکان ابتدا بر متوقف کردن علت اصلی تمرکز می‌کنند. برای نوروپاتی دیابتی، کنترل قند خون را تشدید می‌کنند. برای اعصاب فشرده، فشردگی را از طریق فیزیوتراپی یا جراحی برطرف می‌کنند. برای آسیب‌های مرتبط با خودایمنی، از داروهایی استفاده می‌کنند که فعالیت ایمنی را آرام می‌کنند. در مدیریت علائم، از گاباپنتین، پرگابالین یا دولوکستین برای درد استفاده می‌شود تا زمانی که ترمیم اساسی انجام شود.
درمان‌های رایج برای آسیب عصبی چیست؟
گاباپنتین و پرگابالین برای درد عصبی
دولوکستین (یک داروی ضد افسردگی که برای درد نوروپاتیک نیز تأیید شده است)
تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS)
فیزیوتراپی برای حفظ عملکرد عضلات و گردش خون
جراحی برای رفع فشردگی عصب (تونل کارپال، فتق دیسک)
مکمل آلفا لیپوئیک اسید (۳۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌گرم روزانه، شواهد بالینی قوی برای نوروپاتی دیابتی)
اسید آلفا لیپوئیک بسیار کمتر از آنچه شایسته است مورد توجه قرار می‌گیرد. آزمایش‌های بالینی متعدد در اروپا نشان می‌دهد که این دارو علائم نوروپاتی را به میزان قابل توجهی در عرض ۳ تا ۵ هفته کاهش می‌دهد.
آیا ویتامین B12 می‌تواند آسیب عصبی را ترمیم کند؟
بله، اگر کمبود ویتامین B12 باعث آسیب شده باشد و درمان زود شروع شود. ویتامین B12 برای میلین، پوشش محافظ اطراف اعصاب، ضروری است. بدون آن، میلین تجزیه می‌شود و سیگنال‌ها به درستی کار نمی‌کنند. اصلاح کمبود با متیل کوبالامین، که قابل جذب‌ترین شکل ویتامین B12 است، از آسیب بیشتر جلوگیری می‌کند و به ترمیم میلین کمک می‌کند. کمبود طولانی مدت با آسیب شدید به طور کامل بهبود نمی‌یابد.
چگونه آسیب عصبی را به طور طبیعی ترمیم کنیم؟
این رویکردها اساس اکثر درمان‌های طبیعی برای درد عصب را تشکیل می‌دهند ، به خصوص زمانی که آسیب به جای ساختاری، متابولیک یا ناشی از التهاب باشد.
کمبود ویتامین B12 را با متیل کوبالامین (۱۰۰۰ میکروگرم روزانه) برطرف کنید.
مصرف اسید آلفا لیپوئیک (۶۰۰ میلی‌گرم روزانه) که نشان داده شده است آسیب اکسیداتیو عصبی را کاهش می‌دهد.
در صورت وجود دیابت، قند خون را به شدت کنترل کنید
افزودن منیزیم گلیسینات برای کاهش تحریک‌پذیری عصب
روزانه ورزش‌های سبک انجام دهید تا جریان خون به بافت عصبی بهبود یابد.
مصرف الکل را کاملاً قطع کنید، زیرا مستقیماً فیبرهای عصبی محیطی را از بین می‌برد.
تغذیه نیز بیش از آنچه اکثر مردم تصور می‌کنند اهمیت دارد. اولویت دادن به بهترین غذا برای ترمیم عصب ، مانند غذاهای سرشار از ویتامین‌های گروه B، اسیدهای چرب امگا ۳ و آنتی‌اکسیدان‌ها، مستقیماً از بازسازی میلین پشتیبانی می‌کند و استرس اکسیداتیو را بر روی بافت عصبی کاهش می‌دهد.
حذف الکل به تنهایی باعث بهبود قابل توجه نوروپاتی در عرض ۳ تا ۶ ماه در افرادی که آسیب عصبی مرتبط با الکل دارند، می‌شود.
